Ik hou het in de gaten: hoe gaat het met het mengen. Niet van de klassen, dat gaat goed, maar van het mengen in de praktijk. Spelen de kinderen met elkaar? Praten de ouders met elkaar? Ik kijk rond en ben tevreden met wat ik zie. Het is logisch dat sommige Marokkaanse ouders veel met elkaar optrekken. Logisch dat (Nederlandse) ouders die naast elkaar wonen of elkaar al van de creche kennen elkaar opzoeken. Maar er is contact, zoals het hoort. Het zijn geen totaal naast elkaar bewegende groepen. En de kinderen? Die spelen allemaal met elkaar. Chirine of Hannah, ze zien geen afkomst.

Sinds oktober ben ik ook ervaringsdeskundige als moeder van een schoolgaand kind. Al voelde het goed, het was toch spannend om een school waar je zelf nog niet als ouder betrokken bij bent te promoten. Tegenwoordig wordt het me wel eens gevraagd: hoe vind je de school nu je er zelf op zit. Is het echt een aanrader. Volmondig: ja! Wat ben ik tevreden. De sfeer is goed, de school is gezellig, mijn dochter heeft het naar haar zin, leert nieuwe dingen, merk ik, en ik ben ontzettend blij met deze keuze.

Omdat de huiskamerbijeenkomsten wel erg wit waren in een tijd waarin de school aan de onderkant al lekker gemengd is, was het weer tijd voor een bijeenkomst op school voor alle ouders. Ouders van kinderen van de peuterspeelzaal, van groepen 1 en 2 en ouders die interesse in de school hebben. Dat moest een goeie mix van allochtoon en autochtoon opleveren. Een groepje actieve ouders heeft een theatervoorstelling geregeld en catering, die deels ook bestond uit zelfgebakken creaties van bezoekende ouders. Waarom er vrijwel alleen autochtone ouders met hun kinderen kwamen, vraag ik me nog steeds af. Is het cultuur? Geen interesse? Onwetendheid? Durf? Andere zondagse zaken?

Het is even wennen voor de ‘oude’ ouders. Ineens komt daar – wel druppelgewijs -  een stroom ‘witte’ kinderen met evenzo ‘witte’ ouders de school binnen. Wat ik zoal proef, gaat dat goed. Ik klets met alle ouders, mijn kind speelt met alle kinderen. Maar natuurlijk is er een kloof. Zijn er verschillen en is er misschien onvrede. Moet je dat benoemen en een bijeenkomst organiseren of moet je het niet benoemen, maar wel iets organiseren, zodat ouders elkaar leren kennen? Een voetbaltoernooi, een kook/hapjes-evenement?

Tijdens de vorige huiskamerbijeenkomst in november merkten we het al. Het gevoel dat we hier met alleen witte ouders contact aan het maken zijn, terwijl we straks toch echt naar een gemengde school gaan. De bijeenkomsten waren indertijd bedoeld om als kleine groep witte ouders elkaar te leren kennen en af te spreken dat we als groep naar die zwarte school gaan. Toen was dat nog nodig. Inmiddels is de school zo gemengd, dat ik merk dat de huiskamerbijeenkomsten niet meer nodig zijn. Wat mij betreft was dit de laatste (een gezellige!) en is het goed zo.

Achterover leunen is geen optie. De school is populair, staat beter bekend dan twee jaar geleden, maar dat niveau moeten we wel behouden. En dus is er een nieuwe folder sinds dit jaar. De vijfde!

Dan word ik even weer sentimenteel. Op de eerste stond ik alleen met Jona, nu passen de tientallen kinderen (bijna honderd!) die meegaan naar school er niet meer op. Er is ook haast geen sprake meer van meegaan. Kinderen gaan ook zonder mij/het initiatief. En dat is een goede zaak. De folder rept dan ook niet meer over ‘samen naar school?’. De nieuwe slogan luidt: een fijne school in de buurt!

Nog zo’n goeie tip voor initiatiefouders: ouders die op straatniveau wonen een poster voor hun raam laten hangen.

Omdat Jona, waar het allemaal mee begon, in oktober naar school ging, kwam dit weblog in het slop. Al mijn aandacht ging op schoolgebied daar naartoe.

Vanaf nu zal ik het weer bijhouden, al zal het sowieso op een lager pitje blijven staan, omdat er niet bijster veel actie is. De tijd van dagelijks werven, promoten, mails en telefoontjes beantwoorden is voorbij. De school is gemengd, populair in de buurt en het enige dat ik moet doen – in samenwerking met anderen – is dat behouden.